Zerre

Anam, “Biz,” derdi, “kâinatın ufak bir misâliyiz. Bir zerre. Ama zerredir, yok sayamazsın.” Yıldızlara baktım. Anamı yıldızların birine astım, bir ötekine de Leylâkız ile kendimi. Ovadan gelen sesler rüzgârla dağıldı, göldeki kurbağalar sustu. Leylâkız’ın saçlarından yayılan duman kokusuyla ağaçtan yükselen reçineninki birbiri içine geçmişti. Elimle yıldızımızı gösterdim.

“Peki ya şuradakinin ismi ne?”